Translate
Τρίτη 3 Απριλίου 2018
Σάββατο 17 Μαρτίου 2018
73.Aυτό το ψωμί που κόβω-DYLAN TOMAS
AΥΤΟ
ΤΟ ΨΩΜΙ ΠΟΥ ΚΟΒΩ
Αυτό το ψωμί που κομματιάζω ήταν κάποτε η βρώμη,
Aυτό
το κρασί πάνω σε ξένο κλήμα
Βυθίστηκε μέσα στον καρπό του.
Άνθρωπος κατά τη διάρκεια της μέρας
ή άνεμος τη νύχτα
Ξάπλωσε τα; στάχια ,διέλυσε τη χαρά των σταφυλιών.
Κάποτε σ’αυτό εδώ το κρασί, το αίμα του καλοκαιριού
Περιπλανήθηκε μέσ'τη σάρκα που εγκλώβισε το κρασί,
Κάποτε μέσα σαυτό το ψωμί
Η βρώμη ήταν χαρούμενη
στον άνεμο.
Άνθρωπος δάμασε τον
ήλιο και τράβηξε κάτω τον άνεμο .
Η σάρκα που κομματιάζετε ,αυτό το αίμα που αφήνετε να τρέχει
Φέρνει ερημιά μέσα στη φλέβα
Εκεί όπου βρώμη και σταφύλι
Είναι γεννημένα από αισθησιακή
ρίζα και σφρίγος.
Το κρασί μου που
πίνετε ,το ψωμί μου που κομματιάζετε.
Τετάρτη 7 Μαρτίου 2018
72. Poem of Panagiotis G.Papadellis -Come on to Hug each other
72.Come on to hug each other
A Poem of Panagiotis G.Papadellis
Come on to
hug each other,
Come on,
the time is over
Come
on to became everyone of us
The o
mirror of the other.
And the
love to drip
A drop of
immortality.
To immersed
each of us to the dreams of the
other
To mix
them,
To take
them in my sleep
The form
also of yours too
Your unique
beauty,
Your green
eyes.
What else
do I want;
What else I
wait;
What else
am I to be afraid of;
I have it
all across, next to me.
In front
them ,I have conquered
My own
truth, my own Sympan.
.
GREEK
Έλα ν’ αγκαλιαστούμε
Έλα ν’ αγκαλιαστούμε,
έλα η ώρα πέρασε.
Έλα να γίνουμε ο ένας
ο καθρέφτης τ’ αλλουνού.
Να σταλάξει η αγάπη
μια σταγόνα αθανασίας.
Να βυθιστούμε στα
όνειρά μας,
να τα ανακατέψουμε.
Να πάρω τη μορφή σου,
την ομορφιά σου,
τα πράσινα μάτια σου
μαζί μου στον ύπνο
μου.
Τι άλλο να θέλω,
τι να
καρτερώ,
τι να φοβηθώ,
τα έχω όλα απέναντι,
δίπλα μου.
Μπροστά τους έχω
κατακτήσει
τη δική μου αλήθεια
,το δικό μου σύμπαν.
Παρασκευή 5 Ιανουαρίου 2018
70.ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΜΑΣ ΝΤΙΛΑΝ-DO NOT GO INTO THAT GOOD NIGHT
70.MHN ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΗΡΕΜΑ ΜΕΣΑ ΣΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑΙΑ ΝΥΧΤΑ
Μην πηγαίνεις ήρεμα σ’ αυτή την ωραία νύχτα,
Οι γέροντες πρέπει με κραυγές να αργοσβήνουν .
Οργή, οργή για το φως που τελειώνει.
Αν και οι σοφοί ξέρουν ότι στο τέλος τους περιμένει το
σκοτάδι,
Eπειδή οι λέξεις τους σκορπίστηκαν και δεν σπινθηρίζουν ,
Δε βαδίζουν ήρεμα προς αυτή τη όμορφη νύχτα.
Καλοί άνθρωποι ,στον τελευταίο κυματισμό τους ,κλαίνε για το
πόσο φως έχασαν
Με ασήμαντες πράξεις τους ,που θα ήταν χορός σε μια θαλερή αγκαλιά.
Οργή, οργή για στο φως που τελειώνει.
Δύστροποι που αγκαλιάστηκαν και τραγούδησαν τον ήλιο στο πέταγμά του,
Μετάνοιωσαν και θρηνούν, αλίμονο αργά πια , τώρα που πάει για τη δύση του και ,
Μετάνοιωσαν και θρηνούν, αλίμονο αργά πια , τώρα που πάει για τη δύση του και ,
Δε βαδίζουν ήρεμα προς αυτή την όμορφη νύχτα.
Άνθρωποι σοβαροί ,κοντά στη δύση τους ,που βλέπουν μα με σβησμένη
ματιά,
Τα τυφλά μάτια τους θα μπορούσαν να λαμπαδιάσουν σαν μετέωρα και να γίνουν
χαρωπά,
Οργή, οργή για το φως που τελειώνει.
Και συ, πατέρα μου, εκεί στα ύψη των στεναγμών,
Ευχή,κατάρα τώρα εκλιπαρώ με τα σκληρά σου δάκρια .
Ευχή,κατάρα τώρα εκλιπαρώ με τα σκληρά σου δάκρια .
Να μην πάς ήρεμα σ’ αυτή την όμορφη νύχτα.
Οργή, οργή για το φως που τελειώνει .
Δευτέρα 2 Οκτωβρίου 2017
69. ΕΝΑΣ ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΔΥΣΤΥΧΗΣ ΡΩΣΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΕΜΩΤΙΑ ΤΟΥ 1920
ΣΥΜΕΩΝ ΓΑΛΚΑ
Ο Συμεών Γ...α ήταν ένας νεαρός Ρωσικής
καταγωγής που έφτασε στην Ελλάδα το 1912 με την ψυχή στο στόμα .Πρέπει να ήταν
τότε γύρω στα 15 του χρόνια. Γιός
στρατιωτικού του Ρωσικού Στρατού που διώχθηκε το νέο Σοβιετικό καθεστώς του 1917. Τον έβγαλε
κάποιο καΐκι στη στεριά στη Σκάλα της Καλλονής από όπου τον παρέλαβε και
τον περιέθαλψε ο Τζ…….ρης ο Ανεμωτίσιος
που βρέθηκε στη Σκάλα Καλλονής. Έτσι ο
Συμεών εγκαταστάθηκε στην Ανεμώτια και
ζούσε με την οικογένεια του σωτήρα του. Ο Τζινιέρης ήταν πατέρας τεσσάρων κοριτσιών και δύο αγοριών.Επειδή
όμως πέθανε νωρίς τα ηνία της
οικογένειας τα ανέλαβε αυτός που φρόντισε να παντρέψει και τα τέσσερα κορίτσια της. Στη συνέχεια τον πήρε και ζούσαν μαζί ο θείος μου Ηλίας Β…..ης με τη θεία Π….νη στο σπίτι τους στην <<Κούκλα.>>. Ήταν
ακριβώς απέναντι από το σπίτι της γιαγιάς μου Αναστασίας συζ. Π…..ή Β….η ,εκεί
όπου γεννήθηκα και εγώ και έζησα περίπου ένα χρόνο. Θυμάμαι όμως ότι ο Συμεών
δεν έμενε όλο το χρόνο στο θείο Ηλία παρά μόνο τους χειμερινούς μήνες που έκανε
πολύ κρύο. Τον υπόλοιπο καιρό ζούσε με το κοπάδι του στην Νταγαμή στη θέση
<< Καρύδι>>.
Θυμάμαι επίσης ότι ήταν ένας πολύ γλυκός άνθρωπος που κατέβαινε στο καφενείο
και καθόταν αμίλητος δίπλα σε αυτούς που έπαιζαν χαρτιά η τάβλι. Ήταν Χριστιανός
Ορθόδοξος τακτικός αναγνώστης της έκδοσης της εκκλησίας <<η φωνή του
κυρίου>>. Η ζωή του χάλασε όταν οι προστάτες του Ηλίας και Π…….η Βλάμη πήγαν για δύο-τρία χρόνια στην Αμερική κοντά στα δύο αδέλφια της
θείας . Ο Συμεών είχε λένε κάποιο κρύωμα και για να το καταπολεμήσει έπινε
πετρέλαιο. Πέθανε σε ηλικία περίπου 66 ετών το 1963. Άλλοι λένε ότι ήταν τρόπος
αυτοκτονίας από θλίψη που έχασε πια τους συντρόφους του. Έτσι έφυγε από τη ζωή ένας άγνωστος περιπλανώμενος καλοκάγαθος άνθρωπος που η φύτρα του και οι
συνθήκες που τον έφεραν στην Ελλάδα όπως και η τύχη της οικογένειάς του στη
Ρωσία ήταν άγνωστες.
Tυχαία ένας φίλος μου και συνάδελφος στις 16 Σεπτεμβρίου 2017 είχε
πληροφορηθεί τα γεγονότα με τους Ρώσους πρόσφυγες την περίοδο 1919-1920 που
αποβιβάστηκαν στη Λήμνο και μου
διηγήθηκε για τις επισκέψεις Ρώσων πολιτών στο νησί όπου ζητούν πληροφορίες για
συγγενείς τους.
Επισκέφθηκα την
ηλεκτρονική εφημερίδα LemnosReport.gr και
στο άρθρο της με τίτλο Ρωσία –Λήμνος:Μύθος και Ιστορία βρήκα το παρακάτω τμήμα
του κειμένου του Κ.Σκούρα.Γράφει ο παραπάνω συντάκτης:
<< Οι τελευταίοι Κοζάκοι αποβιβάστηκαν στη
Λήμνο, το Νοέμβριο του 1920. Οι εξόριστοι ήρθαν στο νησί μαζί με τις
οικογένειές τους και έμειναν στη Λήμνο μέχρι το Δεκέμβρη του 1921. Οι πρόσφυγες
είχαν φέρει μαζί τους ότι με κόπο κατάφεραν να διασώσουν από τους μπολσεβίκους.
Από το Μάρτιο του 1920 έως και το Δεκέμβριο του 1921 πέθαναν στη Λήμνο 350
περίπου Ρώσοι. Ανάμεσα τους ήταν και 82 παιδιά. Οι πιο πολλοί ενταφιάστηκαν στο
Πορτιανού, στη θέση Πούντα ενώ 29 άτομα
ενταφιάστηκαν στο συμμαχικό νεκροταφείο στο Μούδρο. Οι Ρώσοι που ήρθαν στη
Λήμνο τα τελευταία χρόνια, βρήκαν το νεκροταφείο των Κοζάκων, περιέφραξαν το
χώρο κι έστησαν στο σημείο του νεκροταφείου, ένα μεγάλο άσπρο μαρμάρινο σταυρό>>.
Έστειλα μήνυμα στην εφημερίδα
και αφού τους έδωσα μικρό δείγμα της υπόθεσης Συμεών Γκάλκα περιμένω απάντηση για να δω αν υπάρχει
ενδιαφέρον για την περίπτωση του αγαπημένου μου Συμεών.

Παρασκευή 7 Ιουλίου 2017
68.ΨΑΠΦΑ (SAPPHO) σε ποίηση Παναγιώτη Γ.Παπαδέλλη
SAPPHO
The eyes of my soul,
Of my galloping fantasy,
See alive your airy form
Between the paths of your birthplace,
On the hard rocks of enceladus nemesis.
They see you walking beside the deserted costs,
Embraced with your lyre,
Gathering scattered sounds and images
To transform them into immortal rhyms,
In hymns of joy of life.
My hart in love strikes me without rhythm,
And the structure of my body is disrupted
When I come again and again to your eternal shadows,
Inside the burnt bramble of your visions.
I also have a great desire to touch your gown
Where the well-folded tucks
Describe your curved divine beauty,
Obeying the intentions of the greedy winds.
The winds that you listened to chisel the rocks of Ordymnus
During to your sleepless nights,
Rounding his beeps,
That their elaborate Doric thorns
Stubbornly refused their every move.
I stand on the edge of the cliff,on your good looking position
To the hillocks of Chios
And to the green waters of Eressos
With the oleanders of my perpetual nostalgia.
The oleanders you see το expire from love
In the huggings of the thersty willow
And to flirt in the calls
In the magic witchcraft of the intoxicating grove.
I see you send signals
On the ships of the ancient conctors,
On the rowing of the Argonauts,
Shaking your alabaster hand
Among the Aegean open sea-sharks.
But the breeze that caress my body
You are, the omnipotent muse,
Next to me at the edge of the sea,on the pebbles
They baste between your sandals.
It is you who recite the divine verses
Your unconventional escape,
Your joining in the delimitation of ideals,
Everyone who changes the world,
Those who heat the souls
And they bring them closer to the supreme,the divine.
Closer to you.
Anemotia -Lesvou July 2013
In my birth house
Ψάπφα
Τα μάτια της ψυχής
μου,
Της καλπάζουσας
φαντασίας μου
Βλέπουν ζωντανή την
αέρινη μορφή σου
Ανάμεσα στα μονοπάτια της γενέθλιας γης σου,
Πάνω στα σκληρά
βραχοτόπια της νέμεσης του εγκέλαδου.
Σε βλέπουν να περπατάς δίπλα στα
ερημικά ακρογιάλια,
Αγκαλιά με τη λύρα σου
Μαζεύοντας σκόρπιους
ήχους και εικόνες
Για να τα μετουσιώνεις σε αθάνατες ρίμες,
Σε ύμνους
της χαράς της ζωής.
Η ερωτευμένη καρδιά
μου χτυπά χωρίς ρυθμό
Κι αναστατώνεται η δομή του κορμιού μου
Σαν έρχομαι ξανά και
ξανά στους αιώνιους ίσκιους σου,
Στην καιόμενη βάτο των
οραμάτων σου.
Λαχταρώ ακόμα ν’
ακουμπήσω την εσθήτα σου,
Που οι καλοδιπλωμένες πιέτες της
Διαγράφουν την καμπύλη
θεϊκή ομορφιά σου,
Υπακούοντας στις
προθέσεις των άπληστων ανέμων.
Τους ανέμους που
άκουγες τις άγρυπνες νύχτες σου
Να σμιλεύουν τους βράχους του Όρδυμνου,
Στρoγγυλεύοντας τις αστιβές
του,
Που τα περίτεχνα
Δωρικά αγκάθια τους
Αρνούνταν πεισματικά
κάθε τους κίνηση.
Στέκομαι στην άκρη του βράχου,
στο αγνάντι σου
Προς τις αχνογραμμές της Χίου
Και προς τις πράσινες νεροσυρμές της Ερεσού
Με τις πικροδάφνες της
αέναης νοσταλγίας μου.
Τις πικροδάφνες που έβλεπες να ξεψυχούν από έρωτα
Στ’ αγκαλιάσματα της
διψασμένης ιτιάς
Και να ερωτοτροπούν στα καλέσματα,
Στα μαγικά γητέματα της μεθυστικής
αλυγαριάς.
Σε βλέπω να στέλνεις
σινιάλα
Στα καράβια των αρχαίων
κονκισταδόρων,
Πάνω στη ρότα των
Αργοναυτών,
Κουνώντας το αλαβάστρινο χέρι σου
Ανάμεσα στους Αιγαιοπελαγίτικους θαλασσόκρινους.
Μα και η αύρα που
χαϊδεύει το κορμί μου
Είσαι συ πανανθρώπινη
μούσα,
Δίπλα μου στην άκρη του γιαλού, πάνω στα βότσαλα
Που μπερδεύονται ανάμεσα στα σανδάλια σου.
Είσαι συ που
απαγγέλεις τους θείους στίχους
Της αντισυμβατικής
απόδρασής σου,
Της μέθεξής σου στην
οριοθέτηση του ιδεατών,
Όλων όσων αλλάζουν τον κόσμο,
Όσων ζεσταίνουν τις
ψυχές
Και τις φέρνουν πιο
κοντά στο υπέρτατο, το θείο.
Πιο κοντά σε σένα .
Ανεμώτια Ιούλιος 2013
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
