Translate

Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2016

63.Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΛΗΔΟΝΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΜΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΙΧΑΚΙΑ ΠΟΥ ΑΠΑΓΓΕΛΟΝΤΑΝ

63.Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΛΗΔΟΝΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΜΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΣΤΙΧΑ ΠΟΥ ΑΠΑΓΓΕΛΟΝΤΑΝ



 Όλα τα κείμενα είναι της αξέχαστης Σουσάνας Κεραμιδά-Λασκαρίδου και μου τα παραχώρησε με 
ευγένεια η κόρη της η Μαρία που τα άκουσε και τα κατέγραψε.

   Η λέξη «Κλήδονας» προέρχεται από την αρχαία λέξη «Κληδών», που κατά τον
 Όμηρο σημαίνει μαντικό σημάδι, προφητεία.
       Το βράδυ, λοιπόν, της παραμονής του Αη Γιαννιού δυο-τρία κορίτσια της
γειτονιάς πηγαίνουν και φέρνουν ένα σταμνί νερό από τρεις βρύσες του 
χωριού. Προσέχουν πολύ στο «σύρε κι έλα»  να μη βγάλουν μιλιά από το στόμα 
τους, ούτε να γελάσουν γι’ αυτό και το νερό λέγεται «αμίλητο».
       Όμως κάποιοι νεαροί παραμονεύουν στα σοκάκια και προσπαθούν με 
διάφορα αστεία, δίστιχα συνήθως, να κάνουν τα κορίτσια να σπάσουν τη σιωπή 
τους «Αν μαθ΄ ι στσύλους γράμματα τσι η γάτα να διαβάζ’ τότι τσι                                
συ θα παντριφτείς να κάν’ ι κόσμους χάζ’», «Δε σε καταχρειάζουμι για γούρνα 
στου πηγάδ’ για ν’ ανασέρνου του νιρό να πίνουν οι γαϊδάρ’», «Έχ’ς
δυο μάτια σαν αυγά τσι χείλια σα βαρέλια όποιους γυρίσ’ τσι συ δει ξηραίνιτι στα γέλια»,. 
       Ξεπερνώντας αυτή τη δοκιμασία, οι κοπέλες με το αμίλητο νερό  πηγαίνουν
στο σπίτι, όπου έχουν μαζευτεί όλα τα κορίτσια της γειτονιάς και αδειάζουν το 
νερό σ’ ένα πήλινο πιθάρι. Κάθε κοπέλα ρίχνει μέσα ένα προσωπικό της αντικεί-
μενο, «ένα σημάδι της» (δαχτυλίδι, παραμανάκι, σκουλαρίκι), το οποίο 
το έχει μελετήσει για κάποιο πρόσωπο που την ενδιαφέρει.
      Σκεπάζουν το πιθάρι  μ’ ένα κόκκινο μαντήλι , δένουν το στόμιό του με μια 
αλυσίδα με κλειδαριά , το στολίζουν με τριαντάφυλλα και γαρύφαλλα και το 
βάζουν κάτω από μια τριανταφυλλιά για να το βρει τ’ αγιάζι και να το δουν 
όλο το βράδυ τ’ άστρα, να ξαστριστεί, λέγοντας «Κλειδώνουμι του Κλήδονα 
στ΄Αγιού Γιαννιού τη χάρη κι όποια είνι καλουρίζικη να δώσει να τουν πάρει». Το πρόσωπο που θα δουν το βράδυ στ’όνειρό τους είναι κατά πάσα πιθανότητα εκείνο
που θα παντρευτούν.
       Τ’ απόγευμα της  άλλης μέρας, ανήμερα τ’ Αη Γιαννιού, αφού βασιλέψει ο 
ήλιος μαζεύονται στη γειτονιά όλες οι ανύπαντρες κοπέλες καθώς και άλλα 
άτομα, συγγενείς και γείτονες, για ν’ ανοίξουν τον Κλήδονα. Ένα κοριτσάκι, που 
έχει και τους δυο γονείς του, ντυμένο νύφη ανοίγει τον 
Κλήδονα λέγοντας.                                   

«Ανοίξατι του Κλήδονα στ΄Αγιού Γιαννιού τη χάρη κι όποια είνι καλουρίζικη ας 
έρθει να τουν πάρει».
Η μικρή νύφη βάζει το χέρι της στο πιθάρι ανακατεύει τα αντικείμενα και τα 
βγάζει ένα-ένα. Τότε κάποια γυναίκα από τα παρευρισκόμενα άτομα, με 
περιπαιχτικό ύφος και σπιρτάδα, απαγγέλλει κάθε φορά ένα ανάλογο 
δίστιχο σκωπτικού  κυρίως ή ερωτικού περιεχομένου πιστεύοντας ότι αυτό το 
δίστιχο προμηνύει το μέλλον της κοπέλας  στην  οποία ανήκει το αντικείμενο.
      Φανάρι παλιουφάναρου δίχους αγέρα κνιέσι, δίχους να πω πους σ’ αγαπώ 
λιέσι, τσι του καφτσιέσι
      Έλα μπαμπά μου γρήγορα, μη κάθισι στα ξένα τσ’ ανοίξαν τα τριαντάφυλλα
τσι τα κρατώ για σένα
       Πάνου σι πρινουκούτσουρου έχτισα τη φουλιά μου, τσι σ’ αδιαφόριτου 
κουρμί έριξα του σιβντά μου.
       Όλου του κόσμου γύρισα επήγα και στη Γιάφα, πουλλές αγάπις έκανα μα 
σα κι σένα Α! Α!……
      Μήπους θαρείς πους σ’ αγαπώ κι ήρθα να τραγουδήσου, ι γάϊδαρους 
μ’ δίψασι τσι ήρθα να του πουτίσου.
  Θεέ μου βρέξι κάστανα βρέξι τσι καρύδια να πιταχτούν οι έμουρφις 
όλις στα παναθύρια.
  Του Καλοκώστα του νιρό είπαν πους έχ’ αβδέλλις, μα τσείνου ήταν ψέματα
 έχ’ όμουρφις κουπέλις.
      Στη γειτουνιά σου τραγουδώ τσι μη του πάρεις βάρους ου φίλους μου σι 
αγαπά κι έχου κι γω του θάρρους.
     Καλά κανα τσ’ αγάπησα μέσα στη γειτουνιά μου, νάχου τουν ύπνου διάφουρου τσι του φιλί κουντά μου.
     Στη γειτουνιά μου σ’ έχου γω στη πόρτα μ’ απουπάνου, μήτι παπούτσια 
κατιλώ μήτι τουν ύπνου μ’ χάνου.
    Άσπρη είσι σα του φούρνου μας τσι σα του μαγειριό μας, μιλαχρινό τσι 
νόστιμου ουσάν του γάϊδαρό μας.
    Σα ξηραθεί η θάλασσα τσι βγούνι οι κουχίλις, τότι θα βγει τσι η αγάπη μου
μη τσι στραβές τσ’ αχείλις.
     Σα βάλ’ ι βαθρακός βρατσί τσι γι’ αχειλώνα μπούστου τότι θα παντριφτίς 
τσι συ να καν’ ι κόσμους γούστου.
    Καρσί μου τσι αντίκρυ μου τσι πλάι μου την έχου τη νέα που μι λάβουσι τσι γιατριμό δεν έχου.                                                            
   Μικρή σαρδέλα βρωμερή, σουπιά τηγανισμένη και καρακάξα του γιαλού 
κανένας δεν σε θέλει
   Έχεις δυο μάτια σαν αυγά και χείλια σαν βαρέλια όποιος γυρίσει και 
σε δει ξεραίνεται στα γέλια.
   Τα κουπιλούδια τ’ς Μυτιλήν’ς λουλούδια είνι ούλα, μα πούλα 
τ’ ουμουρφότιρου τ’ς μανούλας είν’ η κουρούλα.
   Μάτια μου γλυκά μου μάτια κι αηδονάκι πλουμιστό, κάλιο να με πάρει ο 
Χάρος παρά να σε αρνηθώ.
    Καινούργια αγάπη και παλιά με βάλανε στη μέση, γυρίζω βλέπω τη 
παλιά καινούργια δε μ’ αρέσει.
    Στραβά φουράς του φέσι σου τσι πλάι του βρακί σου φράγκου δεν έχει η 
τσέπη σου ποια είν’ η προκοπή σου.
               

      Τα κορίτσια ακούγοντας τα δίστιχα αντιδρούν ανάλογα με το περιεχόμενο 
(γελάνε χαίρονται ή απογοητεύονται).

Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2016

62.ΠΟΙΗΣΗ Ένα Β!Βραβείο Ποίησης της UNESCO Ζακύνθου,Κεφαλληνίας,Ιθάκης με θέμα τον Διονύσιο Σολωμό

Σολωμός.O σαλπιστής της λευτεριάς
Κι ο νικητής της ζωντανής γλώσσας


Τύχη καλή ώ  Ζάκυνθε που
Τα χώματά σου γέννησαν, ανέθρεψαν
Και δέχθηκαν μέσα τους  Άνδρα Έλληνα,
Σοφό ,σαν τον Διονύσιο Σολωμό.
Οι σπόροι που έφερε από τη Δύση
Ήλθαν κι ανακατεύτηκαν με τη λαϊκή ψυχή σου,
Κι απέκει ανέβλυσε φως, φως ανέσπερο,
Που ξεχύθηκε ολούθε τριγύρω σου .
Με τη  μαγική, ανεπανάληπτη γραφίδα του
Αυτός ο μύστης  της νέας άνοιξης του Έθνους ,
Έκανε το θαύμα της νεκρανάστασης 
Της αξεπέραστης Ελληνικής ποίησης,
Tης σκλαβωμένης Ελληνικής σκέψης .
Tο ακρωτήρι της δημιουργίας του
Έγινε ο φάρος που με τις αναλαμπές του
Υπενθύμιζε  στους  Ελεύθερους Πολιορκημένους
Πως  είχαν μια μόνο επιλογή,
Αυτή που οδηγούσε στο όνειρο ή στη θυσία.
Εξάλλου οι ήχοι που έρχονταν από τις ντουφεκιές
Που έπεφταν απέναντι, στον τόπο του μαρτυρίου
Είχαν μέσα τους τη μυρωδιά της νέας άνοιξης ,
Tο σχήμα του ουράνιου τόξου της παλιγγενεσίας .
Κι ο Εθνικός μας τροβαδούρος  την οσφρίζονταν 
Πως όπου να’ ναι έρχεται,
Ότι κι αν γίνει ,όσο αίμα κι αν χυθεί.
Κι οι στίχοι του Υμνητή της Ελευθερίας
Μαζί με τα τραγούδια του για της θυσία
Του ονειροπόλου ποιητή Μπάιρον
Αυτόν τον στόχο υπηρετούσαν, κι αυτόν πέτυχαν.
Έκαναν αδύναμα τα κανόνια της ημισέληνου που κατέρεε,
Για να κυματίσει στους ιστούς της Ελλάδας 
Η γαλανόλευκη ιδέα.

Bόλος Απρίλιος 2016
Δεύτερο Βραβείο Ποίησης του διεθνούς διαγωνισμού
Unesco Zaκύνθου,Ιθάκης,Κεφαλληνίας 2016.



Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2016

61.ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΙΜΟΙ ΣTIXOI ΕΠΑΙΝΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΣΚΟΠΕΛΟΥ (ΚΑΙΣΑΡΙΟΣ ΔΑΠΟΝΤΕΣ)ΤΙΤΛΟΣ <><ΑΔΙΚΗ ΕΚΔΙΚΗΣΗ>>

Άδικη εκδίκηση

Νύχτα που με καταστρέφεις                
Προσδοκίες μου εκτρέφεις               
Πόσο εύκολα τις ώρες μου μετράς. 

Μου ζητάς να την ξεχάσω                
Τα φιλιά της να ξεβάψω                    
Προσωπείο να φορέσω της χαράς.

Bγαίνω αργά μέσα στους δρόμους
Με τους  άγραφους  τους νόμους
Που ο έρωτας  πουλιέται στις γωνιές.

Παγωνιά και υγρασία
Πόντους παίρν’ η απελπισία
Και το βλέμμα μου φαντάζει απλανές.

Η καρδιά μου πληγωμένη
Συνεχίζει μα σκληραίνει
Για να πάψει το κορμί μου  να πονά.

Δεν μου φταίνε αθώα μάτια
Να  τα σπάζω σε κομμάτια
Μα η  σκιά της πάντα θα με τυρρανά .

Με εγκλώβισε μια δίνη
Που καθημερνά με κλείνει
Σ’ ένα δίχτυ που δεν έχει διαφυγή.

Θα παλέψω τη ματιά της
Τα αξέχαστα φιλιά της

Μα η μάχη μεγαλώνει την  πληγή.

Παναγιώτης Γ.Παπαδέλλης
Έπαινος
Ε! Πανελλήνιος Διαγωνισμός Ποίησης
<<Καισάριος Δαπόντες>>
Σκόπελος

Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου 2016

60.ΔΗΜΩΔΗΣ ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΕΙΜΝΗΣΤΗ ΣΟΥΣΑΝΑ ΛΑΣΚΑΡΙΔΟΥ



                                                                        

 1.ΝΤΙΝΤΙΚΛΙΑ (Το χόρευαν οι αδερφές Αλεξ. Ασλάνη & Χριστ. Χατζηναθαναήλ)

Να σε ζωγραφίσω θέλω μέσα στη παλάμη μου (δις)
για ν’ ανοίγω να σε βλέπω ω χρυσό κανάρι μου
αμάν Ντιντικλιά

Ντιντικλιά Ντιντικλιά θα σε κλέψω μια βραδιά
Ντιντικλιά Ντιντικλιά είσαι όλο τσαχπινιά

Στα ματάκια σου κοιμούμαι στα φρυδάκια σου ξυπνώ (δις)
και στ’ αγγελικό σ’ κορμάκι σκλάβος θε να πουληθώ
αμάν Ντιντικλιά

Ντιντικλιά Ντιντικλιά θα σε κλέψω μια βραδιά
Ντιντικλιά Ντιντικλιά είσαι όλο τσαχπινιά

Τα ματάκια σου μικρό μου χαμηλά κοιτάζουνε (δις)
σα γυρίσουν και με δούνε στη καρδιά με σφάζουνε
αμάν Ντιντικλιά

Ντιντικλιά Ντιντικλιά θα σε κλέψω μια βραδιά
Ντιντικλιά Ντιντικλιά είσαι όλο τσαχπινιά

Όταν πω για τ’ όνομα σου δεν το ξέρω το γιατί (δις)
κόβονται τα ήπατά μου κι καρδιά μου αδυνατεί
αμάν Ντιντικλιά

Ντιντικλιά Ντιντικλιά θα σε κλέψω μια βραδιά
Ντιντικλιά Ντιντικλιά είσαι όλο τσαχπινιά

Ήθελα να σ’ ανταμώσω να σου πω τα πάθη μου (δις)
να σου πω και τους καϋμούς μου να με κλαις αγάπη μου
αμάν Ντιντικλιά                     

Ντιντικλιά Ντιντικλιά θα σε κλέψω μια βραδιά
Ντιντικλιά Ντιντικλιά είσαι όλο τσαχπινιά

Ήθελα να σ’ ανταμώσω μ’ έπιασε ψιλή βροχή (δις)
μ’ έπιασε και το χαλάζι αχ αγάπη μου χρυσή
αμάν Ντιντικλιά

Ντιντικλιά Ντιντικλιά θα σε κλέψω μια βραδιά
Ντιντικλιά Ντιντικλιά είσαι όλο τσαχπινιά

Ας ερχόσουνα βρε ψεύτη κι ας γινόσουνα παπί (δις)
ρούχα είχα για ν’ αλλάξεις στρώμα για να κοιμηθείς
αμάν Ντιντικλιά

Ντιντικλιά Ντιντικλιά θα σε κλέψω μια βραδιά
Ντιντικλιά Ντιντικλιά είσαι όλο τσαχπινιά
Kαρσιλαμάς Αγίας Παρασκευής Λέσβου


2.Ο Παναγιώτης

Σήκω φύγε Παναγιώτη
πια μην κάθεσαι
η μαμά μου να σε διώξει
τ’απεφάσισε.

Πέντε χρόνια μ’ έχεις σκλάβα
και με τυραννάς
το κατάλαβα ρε μάγκα
πως δεν μ’ αγαπάς.
                                                                               
Μ’ άλλονε θα με παντρέψει
θα στεφανωθώ
και από σένα Παναγιώτη
θα λευτερωθώ.


Ο Κυνηγός

Κυνηγός που κυνηγούσε
σ'ένα δάσος μιά φορά
έτυχε να συναντήσει
μια μικρή καλογριά.

Καλογραία τ’ όνομά σου
τ’ όνομά σου επιθυμώ
ας το μάθω κι ας πεθάνω
μεσ’ το ερημοκκλήσι αυτό.

Τ’ όνομά μου δε στο λέω      
γιατί θα με λυπηθείς
γιατί εσύ ήσουνα αιτία
καλογραία να με δεις

Πέντε και τριάντα πέντε
και πενήντα και οκτώ
όταν θέλεις να το μάθεις
τ’ όνομά μου είν’αυτό

Όπου δεις δυο κυπαρίσσια
και στη μέση ένα σταυρό
εκεί έχουνε θαμμένο
το μικρό το κυνηγό

Όπου δεις δυο κυπαρίσσια
και στη μέση μια ιτιά
εκεί έχουνε θαμμένη
τη μικρή καλογριά.

Το ποίημα είναι  παραλλαγή του λαϊκού ποιήματος
από το χωριό Κερί της Ζακύνθου.Έχει μελοποιηθεί και
τραγουδιέται ως επταννησιακή καντάδα.




Tα κείμενα μου το παραχώρησε ευγενικά η κόρη
της αείμνηστης Σουσάνας ,η Μαρία Νικολάου Λασκαρίδη.
Την ευχαριστώ τόσο εγώ όσο και όσοι το διαβάσουν.

Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 2016

59.ΛΑΪΚΗ ΠΟΙΗΣΗ: Ο Αρραβώνας

O Aρραβώνας

Απαγγελία Ραλλίτσας  Κάλφα

Σε κάποιον αρραβώνα  γίνεται
η εξής έμμετρη στιχομυθία μεταξύ της
υποψήφιας νύφης και του γαμπρού.

Η Κοπέλλα

Το ποτηράκι που κρατάς
Να’ μουν ψαράκι μέσα,
Εσύ να πίνεις το κρασί
Κι εγώ να πλέκω μέσα.

Το αγόρι

Έλα μπαμπά μου γρήγορα
Μην κάθεσαι στα  ξένα,
Κι ανοίξαν τα γαρύφαλλα
Και τα κρατώ για σένα.

Η κοπέλλα

Πάνω σε πρίνο κότσουρα
Έχτισα τη φωλιά μου,
Σ’ ένα κορμί αδιαφόριτου
Έριξα το σεβντά μου.

Το ποίημα είναι πιθανό να γράφτηκε
από τον λιθοξόο Απόστολο Ψαρρό
Όποιος γνωρίζει κάτι μας το επιβεβαιώνει

ή μας διορθώνει στο mail:pan.papadelQ@gmail.com

Τετάρτη 17 Αυγούστου 2016

58.ΛΑΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΕΜΩΤΙΑ .Διήγηση Ραλλίτσας Κάλφα-Καλιδώνη

               Η ΜΑΣΤΡΑΦΕΤΣ


            Μια φουρά τσ’ένα τζιρό ήνταν(j) ένα ζιβγάρ που είχαν ένα κμάσ(j)   μι όρθις τσ’ένα πικ(j)νό.Μια μέρα πήγι γι’άλιπού στου κμασ τσ’έφαγι  πουλλές όρθις. Λέγ’ η γ(j)ναίκα στουν άντρα τσ. Πρέπ να πάρουμι ένα γάτου να τουν(j) βάλουμι να φλάγ(j) του κμάσ(j).
Βάλαν(j) του γάτου του Mαστραφέτ’ όξου απ’του κμά(j)σ .Μόλις ήρτι γι’αλιπού σαλτίγ(j) η μαστραφέτς πά σκι’αλιπού τσι τσ’έγδαρι κι’ προυβιά τσ. Γι’αλιπού άρχισι να κλαί τσι να παρακαλεί του Μαστραφέτ να κι’αφήσ(j) να πα στα αλιπουδέλια τσ για  να μη πιθάνιν απ’ κι’ πείνα. Τουν(j) κατάφιρι τσι τουν(j) πήρι μαζίτσ τσι πήγαν σκ’φουλιά τσ’ αλιπούς.Τουν τάϊζ, τουν πότζι, τουν είχι άρχουντα. Μια μέρα πιρνά απ΄ κ(j) φουλιά τσ’αλιπούς η λύκους.Βγαίν γι’αλιπού τ’λέγ’μη μλάς τσι τσμάτι η Μαστραφέτς.Πιρνά του τσιακάλ(j) βγαίν(j) τ' λέγ μη μλάς, τσ(j)μάτι η Μαστραφέτς.Πιρνά του γουρούν τ’λέγ(j) μη μλάς τσμάτι η Μαστραφέτς.Πιρνά γι’αρκούδα βγαίν τσ΄λέγει μη μλάς τσμάτι η Μαστραφέτς.Μια μέρα ανταμώσαν όλα αυτά τα άγρια ζα τσι  λέγαν πιο ένι  αυτό του θηρίου που είναι πιο δυνατό απι μας. Ποιός ένι αυτός η Μαστραφέτς μαθέ. Πως θα γέν(j) να τουν(j) δούμι. Θα πάμι στoυ Κουσταντέλ σκ’ Καλή Λαγκάδα να πάρουμι μια κισίρα να τουν καλέσουμι να τ’ κάνουμι τραπέζ(j). Ποιός όμους θα πα να τουν καλέσ(j), ούλ(j)’ φουβούνταν(j).Η κλήρους έπισι στου λύκου. Πα χτυπά κι’ πόρτα τσ’ αλιπούς που ρουτά ποιος ένι. Ιγώ η λύκους ίμι. Τι θέλ(j)ς ?Ήρτα να σας καλέσου  γιατί έχουμι σγιαφέτ. Δε μπουρώ να σ΄πω γιατί τσ(j)μάτι η Μαστραφέτς.’ Αμα ξυπνήσ(j) θα τουν ρουτήσου τσι θα σ’πω. Μπαίν(j) μεσ’ κ(j) φουλιά λουγιάζ γύρου γύρου δε βλέπ κανένα θηρίου πούβιτα .Μόνου ένα γάτου μ’άπλουμένα τα πουδάρια να τσ(j)μάτι πα σ’ένα μαξιλάρ.H φουτιά αναμέν(j)  τσι γι’αλιπού να ξισάζ(j) τσι να κάν(j) δλιές. Σα ζιστάστσι η Mαστραφέτς  άπλουσι τα πουδάρια τ  .Νά τους βρε νιώσει η Mαστραφέτς λέγ(j) γι’αλιπού .Νιά ρ ρ ρ ρ κάν(j)’η Μαστραφέτσ . Άκ, τούτουν  δε τουν(j) έχου για τίπουτα λέγ(j) η λύκους. Τουν βάγ(j), τουν βγάγ(j), νίβιτι τσ(j) τ’δίν(j) πισέτα να σκουπστεί .Άμα έφαγι καλά τουν(j) ρώτσι.Τι θέλ(j) τούτους έδιου. Τούτουνα τσι τούτουνα.Mας κάλισι να πάμι  έχιν(j) τα θηρία σγιαφέτ. Τι λέγ(j)ς να πάμι? Πάμι λέγ η Mαστραφέτς.
Τίκι τομ, τίκι , παγαίναν(j).
           Στου δρόμου που παγαίναν(j), βλέπιν(j) τρία πλιά να πιτούν(j).Σαλτίγ(j) η μαστραφέτς τ’αρπάγ(j). Δίν(j) ένα στου λύκου, ένα σκ(j)’αλιπού τσ’ ένα πήρι ου Mαστραφέτς. Μόλις είδι τούτου η λύκους δεν μπόρισι ούτι     του φτύμα τ  να καταπιεί απ ‘του φόβου τ.
               Τικι τομ τίκι, τομ προυχουρούσαν(j).Σα φτάσαν(j) στου Πήγαδου βλέπ η Mασταφέτς ένα                    φίδ . Σαλτέρν(j) βάζ(j) κ(j)’γκατζούνα τ  τσι του σκουτών(j).  Μόλις τα είδι ούλα αυτά η                        η λύκους  φουβήθτσι πουλί κι τσ΄λέγ(j). Κάτσιτι να πάγου στ΄άλλα τα θηρία να                                     τσ’πω να σας προϋπαντήσιν. Μόλις πάητσι δεν λόγιασι καθιόλ πίσου απ’ του φόβου τ. Τα                    ίβρι  ούλα  να    μαγειρεύιν(j). Τσ’λέγ(j)  .Ιγώ  έχου  ζορ παγαίνου. Στουν ουρανό πιτούν(j) τα               πιάν(j) ,σκ(j)’γη   πουρπατούν(j) τα σκουτών(j). Ισί όμους τουν ίδις ,ιμίς δε θα τουν(j) δούμι                   λέγιν(j) τα άλλα τα ζα που  τσ’αυτά τα έκαναν(j) απ’του φόβου τουν(j)?
    Η αλιπού που έμεινι μι του μαστραφέτ μουναχή φουβήθτσι αλλά τι να κάν(j) πουρπατούσι μαζί τ. Η λύκους κρυμμένους πίσου απι κάποια κλαδιά, του τσακάλ(j)  χουμένου μές κι’σίκαλ(j) ,του γουρούν(θ) χώστσι μεσ’ σκ(j)’ λάσπ τσι φινόνταν μόνου του ένα τ’αφτί τ  τσι του ένα του μακ(j) τ. Έδουνα θα τσ’εύρουμι ,έφνα θα τσ’εύρουμι ,λέγαν(j) η Μαστραφέτς τσι γι’αλιπού αλλά δε φινόταν(j).πούβιτα.
         Κάποια στιγμή όμους του γρούν(j) του  τσίμπσι μια μιγάλ(j) μίγα και για να κ(j)’ διώξ(j) κούν(j)σι τ’άφτί τ. Η Mαστραφέτς μόλις του είδι σαλντσι πα στου γρούν(j). Τ’ άλλα πήραν(j) δρόμου τσι πήγαν μακριά πα στουν Άγιου Λια. Πουμέναν(j) η μαστραφέτς τσι γι’αλιπού. Πήραν μια κισίρα τσι πάγιναν(j) σκ’φουλιά να κ(j)’ μαγειρέψιν. Η αλιπού κατουρήθτσι απ του φόβου τσ μα δε τουλμούσι να καν(j) τίπουτα.
         Μιτά απου μέρις  ανταμώσαν(j) ούλα τα θηρία τσι ρουτούσαν(j) τόνα τ’άλλου αν ζούν(j). Ζούσαν(j) μεν αλλά από τότι είχαν(j) μιγάλου φόβου. Μόνο η  Μαστραφέτς ζούσι καλά  σαν πασάς σκ(j)’φουλιά    τσ’ αλιπούς που τουν(j) είχι μη σταξ τσι μη βρεξ(j),
Tσ(j)ι ζήσαν(j) αυτοί καλά  τσ(j)ι μεις καλλίτιρα. 
         

Πέμπτη 11 Αυγούστου 2016

57.Λαϊκή Ποίηση:Aπό τον αμπελουργό Χρήστο Βαγή

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΓΕΡΟΥ

Βουρκώσανε  τα μάτια μου
Σαν γνώρισα ένα γέρο
Που μού’ πε πράγματα σοφά
Χωρίς να τονε ξέρω

Μια συμβουλή στον άνθρωπο
Δίνει προτού γεράσει
Να τη θυμάται πάντοτε                                               
Να μην τηνε ξεχάσει.

Άμα γεράσει ο άνθρωπος
Δεν τονε συμπαθούνε
Το θάνατο παρακαλούν
Να τον ξεφορτωθούνε.

Κράτα καημένε γέροντα
Τα περουσιακά σου
Γιατί μια μέρα θα βρεθείς
Στο δρόμο απ’τα παιδιά σου.

Ο μεγαλύτερος εχθρός
Γίνεται το παιδί σου
Και ο φίλος σου ο καλύτερος
Είναι η σύνταξή σου.

Άμα γεράσει ο άνθρωπος
Και δεν αυτοσυντηρείται
Καλύτερα ο θάνατος
Παρά να τυρρανιέται..


Σε μια γωνιά τον βάζουμε
Το φουκαρά το γέρο
Και για να τον κοιτάξουνε
Χρειάζεται συμφέρον.

‘Αμα γεράσει ο άνθρωπος
Και φύγουν τα παιδιά του
Του είναι απαραίτητο
Νάχει τη συντροφιά του.

Και άμα φύγει ένας από τους διό
Ο άλλος γίνεται  ένα κουρέλι
Ο ένας τον σπρώχνει από τη μια  
Κι ο άλλος δεν τον θέλει.

Τη συμβουλή μου ανάλυσα
Και μην την εξεχάσεις
Να τη διαβάζεις πάντοτε
Αλλά προτού γεράσεις.